Piękny to czas, kiedy cała Polska rozmawia na temat literatury, tak stwierdził odtwórca głównej roli – Marcin Dorociński – mówiąc o ekranizacji „Lalki” Bolesława Prusa.
I my dołączyliśmy do rozmów, ponieważ nasza młodzież z XXV LO pozwoliła się zaprosić do kina na 3 godzinny seans z nadzieją, że przeprowadzone rozmowy na lekcjach języka polskiego na temat świata przedstawionego powieści, wątków i motywów przydadzą się do egzaminu maturalnego z języka polskiego. A przekład intersemiotyczny, jakim stała się ekranizacja, będzie znakomitym kontekstem, za który można uzyskać punkty na maturze.
Myślę, że wspomniane ciekawe rozmowy z sal lekcyjnych przeniosą się na dyskusje rodzinne, o czym zaświadczyć może obecność rodziców uczestniczących z nami w seansie. Wiem też, że dziadkowie, mogący powrócić do swoich lat szkolnych, żywo interesują się ekranizacją i zapraszają swoje wnuki – naszych uczniów – do jej oglądania.
Jednym słowem trafiony pomysł na ekranizację – tworzy pomosty międzypokoleniowe, ale przede wszystkim zwraca uwagę – co niezwykle ważne w naszej rzeczywistości – na głównego bohatera – człowieka ambitnego, przedsiębiorczego, self made mana, uczciwego, honorowego, łamiącego stereotypy, niezwykle doświadczonego, skromnego …
A otwarta kompozycja „Lalki” pozwala sądzić, że może jeszcze uśmiechnie się los do Wokulskiego.
Ta udana produkcja filmowa nie zwalnia jednak z przeczytania obowiązkowej lektury, jaką jest „Lalka” Bolesława Prusa. Życzę ciekawych konkretyzacji.
Ps.
W ubiegłym roku szkolnym w październiku młodzież XXV LO, będąca na wycieczce edukacyjnej w Warszawie, miała okazję przyglądać się miejscom na ul. Krakowskie Przedmieście, gdzie kręcono „Lalkę”.
